غرائب وعجایب ایات التنزیل فی القران

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: کیف وصف الله تعالی المذکورین فی قوله ( اولئک الذین انعم الله علیهم من النبین من ذریه ادم) الایه بقوله تعالی ) ( اذا تتلی علیهم ایات الرحمن خروا سحدا وبکیا) والمراد بایات الرحمن القران والقران لم یتل علی احد من الانبیا المذکورین؟ قلنا: ایات الرحمن غیر مخصوصه بالقران بل کل کتاب انزله الله تعالی ایات رحمن مخصوص قران نیست بلکه شامل همه کتاب های اسمانی هستند ففیه ایاته ولو سلمنا ان المراد بها القران فنقول: ان المراد بقوله ) ( وممن هدینا واجتبینا) محمد صلی الله علیه واله وسلم وامته

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: کیف قال تعالی ( ووهبناله من رحمتنا اخاه هارون نبیا) وهارون کان اکبر من موسی علیهم السلام فما معنا هبته له؟ قلنا: معناه ان الله تعالی انعم علی موسی علیه السلام باجابه دعوته فیه حیث قال( واجعل لی وزیرا من اهلی هارون اخی) الایه فقال( سنشد عضدک باخیک) فالمراد بالهبه انه جعله عضدا له وناصرا ومعینا کدا فسره ابن عباس رحمه الله علیهم خدا به موسی علیه السلام نعمت بخشید به اجابت دعوتش عضد _ ناصر_ معین

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: الطور وهو الجبل لیس له یمین ولاشمال فکیف قال تعالی (،من جانب الطور الایمن) ؟،قلنا: خاطب الله تعالی العرب بما هو‌معروف فی استعمالهم فانهم یقولون عن یمین القبله وشمالها یعنون مایلی یمین المستقبل لها وشماله لان القبله لاید لها لتکون لها یمین وشمال وهذا اتساع منهم فی الکلام لعدم اللبس فالمراد بالایمن هنا ما عن یمین موسی علیه السلام من الطور لان الندا جاه من قبل یمینه هذا ان کان الایمن ضد الایسر من الیمین وان کان من الیمن وهو‌البرکه من قولهم : یمن فلان قومه فهو یامن: ای کان مبارکا علیهم فلا اشکال لانه یصیر معناه : من جانب الطور المبارک خداوند بااعراب مکالمه کرده به ان چیزی که بینشان مرسوم بوده است طور کوهی که راست وچپ ندارد وقبله دست که ندارد که می گویند راست قبله این اصطلاح اعراب است

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: الاستغفاذ للکافر لایجوز فکیف وعد ابراهیم علیه السلام اباه بالاستغفار له بقوله( ساستغفر لک ربی) مع انه کافر؟ قلنا: معناه: ساسال الله تعالی لک توبه تنال بها مغفرته یعنی الاسلام والاستغفار للکافر بهذا الطریق جائز وهو ان یقال: اللهم وفقه للاسلام او‌اللهم تب علیه واهده وارشده ومااشبه ذالک الثانی : انه وعده ذالک بنا علی ان یسلم فیستغفر له بعد الاسلام یعنی خواستار توبه هستم از خدا برای امرزش گناهان یعنی تسلیم واستغفار برای کافر به این طریق جایز است الثالث: انه وعده ذالک قبل تحریم الاستغفار للکافر فان تحریم ذالک قضیه شرعیه انما تعرف بالسمع لاعقلیه فان العقل لایمنع ذالک

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: ما معنی قوله تعالی ( واذکر فی الکتاب ابراهیم) ومااشبهه ومثل هذا انما یستعمل اذا کان المامور مختارا فی الذکر وعدمه کما تقول لصاحبک وهو یکتب کتابا اذکرنی فی الکتاب او اذکر فلانا فی الکتاب والنبی علیه السلام ما کان علی سبیل من الزیاده والنقصان فی الکتابه لیوصی بمثل ذالک؟ قلنا: هذا علی طریق التاکید فی الامر بالابلاغ کتاکید الملک‌علی رسوله باعاده بعض فصول الرساله وتخصیصها بالامر بالابلاغ

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: کیف تکون الالف واللام فی السلام للعهد والاول سلام من الله تعالی علی یحیی علیه السلام والثانی سلام من عیسی علیه السلام علی نفسه؟قلنا: التعریف راجع الی ماهیه السلام ومواطنه لاالی کونه واردا من عندا الله تعالی

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: ‌کیف جا السلام فی قصه یحیی علیه السلام منکرا وفی قصه عیسی علیه السلام معرفا؟ قلنا: قد قیل ان النکره والمعرفه فی مثل هذا سوا لافرق بینهما فی المعنی الثانی انه سبق ذکره فی قصه یحیی علیه السلام مره فلما اعید ذکره اعید معرفا کقوله تعالی ) ( کما ارسلنا الی فرعون رسولا فعصی فرعون الرسول) کانه قال ذالک الموجه الی یحیی علیه السلام فی المواطن الثلاثه موجه الی نکره ومعرفه مثل هم هستند هیچ فرقی باهم ندارند

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: الزکاه انما تجب علی الاغنیا وعیسی علیه السلام لم یزل فقیرا لابس کسا مده مقامه فی الارض وعلم الله تعالی ذالک من حاله فکیف اوصاه بالزکاه؟ قلنا: المراد بالزکاه هنا تزکیه النفس وتطهیرها من المعاصی لازکاه المال مراد از زکات تزکیه نفس است وتطهیر از معاصی است

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: خطاب التکلیف فی جمیع الشرایع انما یکون بعد البلوغ او بعد المییز والقدره علی فعل المامور به وعیسی علیه السلام کان رضیعا فی المهد فکیف خوطب بالصلاه والزکاه حتی قال( واوصانی بالصلاه والزکاه مادمت حیا)؟ قلنا: تاخیر الخطاب الی غایه البلوغ انما کان لیحصل العقل والتمییز وعیسی علیه السلام کان واجد‌العقل والتمییز التام فی تلک الحاله فتوجه نحوه الخطاب ان یفعلهما اذا قدر علی ذالک ولهذا قیل انه اعطی النبوه فی صباه ایضا حضرت عیسی علیه السلام واجد‌عقل وتمییز تام وغایت بلوغ ورشد بوده است

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: کیف قال تعالی: ( من کان فی المهد صبیا) وکل احد کان فی المهد صبیا؟ قلنا: کان هنا زائده وصبیا منصوب علی الحال لاعلی انه خبر کان تقدیره کیف نکلم من فی المهد فی حال صباه وقیل کان بمعنی وقع ووجد وصبیا منصوب علی وجه الذی مر

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: کیف امرها جبریل علیه السلام اذ ا رایت انسانا ان تکلمه بعد النذر بالسکوت بقوله( فاما ترین من البشر احدا). الایه وذالک خلف فی النذر؟،قلنا: انما امرها بذالک لانه تمام نذرها فانها لم تکن ماموره بنذر مطلق السکوت حتی یندرج فیه الکف عن ااذکر والتسبیح والدعا ونحوهما بل بنذر السکوت عن تکلیم الانس وادا کان تمام نذرها بقولها ( فلن اکلم الیوم انسیا) لاتکون مکلمه لانسی بعد تمام الندر حضرت مریم سلام الله علیها مامور به نذر مطلق نببود حضرت مریم علیه السلام برای ذکر وتسبیح ودعا بلکه بانذر سکوت در مکالمه انسان بود

بسم الله الرحمن الرحیم میلاد سرتاسر نور حضرت فاطمه معصومه دخت حضرت امام کاظم علیه السلام خواهر امام رضا علیه السلام وعمه امام عصر علیه السلام به محضر مبارک اقاجانمان موسی ابن جعفر علیه السلام وشیعیان برحق این حضرت تبریک وتهنیت عرض می نمایم یا فاطمه اشفعی لی فی الجنه فان لک عندالله شان من شان

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: ماکان حزن مریم علیه السلام وقولها( یالیتنی مت قبل هذا وکنت نسیا منسیا) الفقد الطعام والشراب حتی تسلی بالسری والرطب ام کان الخوف ان یتهمها قومها بفعل الفاحشه؟ قلنا؛ کان حزنها لمجموع الامرین و هو‌ما ذکرتم وجدت مکانها الذی ولدت فیه فانه لم یکن فیه طعام ولاشراب ولاما تتطهر به وکان اجرا التهر فی المکان الیابس الذی لم یعهد فیه ما واخراج الرطب من الشجره الیابسه دافع لجهتی الحزن اما دفع الجدب فظاهر واما دفع حزن التهمه فمن حیث انهما معجزتان تدلان قومها علی عصمتها وبراتها من السو وان الله تعالی قد خصها بامور الهیه خارجه عن العاده خارقه لها فتبین لهم ان ولادتها من غیر فحل لیس ببدع من شانها ولابعید فی قدره الله تعالی المخرج فی لحظه واحده الرطب الجنی من النخله الیابسه والمجری للما بغته فی مکان لم یعهد فیه حزن واندوه حضرت مریم علیه السلام به علت تهمت زدن به او وهم به علت فقدان ونبودن غذا واب وبه خاطر طهارت است ۱_ جای خشک۲_درخت نخل خشک۳ _ چشمه ونهر

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: کیف قالت: ) ( ولم اک بغیا) ولم تقل بغیه مع انه وصف مونث! قلنا: قال ابن الانبازی : لما کان هذا الوصف غالبا علی النسا وقلما تقول العرب رجل بغی لم یلحقوا به علامه التانیث اجرا له مجری حائض وعاقر وقال الازهری: لایقال رجل بغی بل هو مختص بالمونث ولا الکلم یا یقال بغت تبغی وهی فعول عند المبرد اصلها بغوی قلبت الواو یا وادغمت وکسرت الغین اتباعا فهو کصبور وشکور فی عدم دخول التا وقال ابن حنی فی کتابه التمام: هی فعیل ولوکان فعولا لقیل بغو‌کما قیل هو نهو عن المنکر ثم قیل هی فعیل بمعنی فاعل فهی کقوله تعالی( ان رحمه الله قریب من المحسنین) وقال الاخفش : هی مثل ملحفه جدیدفجعلها بمعنی مفعول وقیل انما لم یقل بغیه مراعاه لبقیه روس الایات این وصف ( بغیا) غالبا برای زنان استفاده می کنند

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: ما وجه‌قراه الجمهور (،لاهب لک) والواهب للولد هو‌الله تعالی لاجبریل علیه السلام: قلنا: قال ابن الانبازی : معناه انما انا رسول ربک بقوله لک ارسلت رسول الیک لاهب لک فیکون حکایه عن الله تعالی لاعن قول جبریل علیه السلام فیکون فعل الهبه مسندا الی الله تعالی الیه الثانی: ان معناه لاکون سببا فی هبه الولد بواسطه النفخ فی الدرع فالاضافه الیه بواسطه السببیه

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: اتفق العلما علی ان الوحی لم ینزل علی امراه ولم یرسل جبرئیل علیه السلام برساله الی امراه قط ولهذا قالوا فی قوله تعالی ( واوحینا الی ام‌موسی ان ارضعیه) انه کان وحی الهام وقیل وحی منام فکیف قال تعالی هنا) (،فارسلنا الیها روحنا وقال انما انا رسول ربک)؟ قلنا: لانسلم ان الوحی لم ینزل علی امراه قط فان مقاتلا قال فی قوله تعالی( واوحینا الی ام موسی ان ارضعیه) انه کان وحیا بواسطه جبریل علیه السلام وانما المتفق علیه بین العلما ان حبریل علیه السلام لم ینزل بوحی الرساله علی امراه لا بمطلق الوحی وهنا لم ینزل علی مریم علیه السلام بوحی الرساله بل بالبشاره بالولد ولهذا جا علی صوره البشر) (،فثمل لها بشرا سویا) وحی بر زن نازل نمی شود ما اعتقاد نداریم که‌هیچ‌ وقت وحی بر زنی نازل نشده است بلکه وحی در خواب وحی یا بواسطه جبرئیل علیه السلام

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: کیف قالت مریم علیه السلام ( انی اعوذ بالرحمن منک ان کنت تقیا) وانما یتعوذ من الفاسق لامن التقی قلنا: معناه ان کنت ممن یتقی الله ویخشاه فانته عنی بتعوذی به منک فمعنی اعوذ احصل علی ثمره التعوذ وعن ابن عباس علیهم السلام انه کان فی زمانها رجل اسمه تقی ولم یکن تقیا بل کان فاجرا فظنته ایاه فتعوذت منه والقول الاول هو الذی علیه المحققون وقیل هو علی المبالغه معناه: انی اعوذ منک ان کنت تقیا فکیف یکون حال القرب منک الی الله تعالی اذا لم تکن تقیا؟،قالوا: ونظیر هذا ما جا فی الخبر ) (،نعم العبد صهیب لو لم یخف الله لم یعصه) معناه؛ انه اذا کان بحال لو لم یخف الله تعالی لایوجد منه عصیان فکیف یکون حاله اذا خاف الله تعالی وفی قراه ابی رحا وابن مسعود ) (،الا ان تکون تقیا) حضرت مریم علیه السلام از انسان فاسق پناه به خدا‌می برد نه از انسان تقی ودرجای دیکر می گوید اگر تقوی خدا داشته باشذ واگر از خدا بترسی در زمان حضرت مریم علیه السلام شخصی به نام تقی بود وفاجر بوده علی الظاهر

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل ؛ کیف قال ( رب اجعل لی ایه) والایه العلامه فطلب العلامه علی وجود‌الولد‌بعد ما بشره الله تعالی به اکان عنده شک بعد بشاره الله تعالی فی وجوده حتی طلب العلامه ایه یعنی علامت قلنا: انما طلب العلامه‌علی وجود‌ الحمل لیبادر الی الشکر ویتعحل السرور فان‌الحمل لایظهر فی اول العلوق بل بعد مده فاراد معرفته اول ما یوحد فجعل الله ایه وجود‌الحمل عجزه عن الکلام وهوسوی الجوارح ما به خرس ولابکم طلب علامت کرد که حضرت زکریا علیه السلام مبادرت به شکر کند وخوشحالی وسرور

بسم الله الرحمن الرحیم ‌فان قیل: کیف طلب الولد بقوله(فهب لی من‌لدنک‌ولیا)،ای ولد صالح اولا د‌صالح طلب کرد فلما بشره الله تعالی بقوله (،یازکریا انا نبشرک)،الایه استبعد ذالک وتعجب منه وانکره بقوله (،انی یکون لی غلام)الایه؟ قلنا: لم یقل ذالک علی طریق الانکار والاستبعاد بل لیجاب بما اجیب به عن طلبه الولد وهو قوله تعالی ( یا زکریا انا نبشرک بغلام اسمه یحیی)،فیزداد‌الموقنون‌ایقانا ویرتدع المبطلون والا فمعنقد زکریا علیه السلام اولا واخرا کان علی منهاج واحد فی ان الله تعالی غنی عن الاسباب الثانی : انه قال ذالک تعجب فرح وسرور لا‌تعجب انکار واستبعاد الثالث: قیل انه قال ذالک استفهاما عن الحاله التی یهبه الله تعالی فیها الولد هل یهبه فی حال الشیخوخه‌ام‌یرده الی حاله الشباب ثم یهبه ولکن‌هذا الجواب لایناسبه ما اجیب به زکریا علیه السلام بعد استفهامه حضرت زکریا علیه‌ السلام‌بنابر انکار واستبعاد نگفت بلکه‌یقین‌به ایقیان داشتند وبخاطر خوشخالی وسرور

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: کیف قال( یرثنی ویرث من ال یعقوب ) فعدی الفعل فی الاول بنفسه والثانی بحرف الجر وهو واحد؟ قلنا: ورثه وورث منه فجمع بین اللغتین وقیل( من) هنا للتبعیض لاللتعدیه لان ال یعقوب علیهم السلام لم یکونوا کلهم انبیا ولاعلما زیرا ال یعقوب علیه السلام همه عالم ونبی نبودند

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: کیف ) ) ( قال ( یرثنی ویرث من ال یعقوب)؛والنبی لایورث لقوله صلی الله علیه واله وسلم ) ( نحن معاشر الانبیا لانورث ما ترکناه صدقه؟ قلنا: المراد بقوله یرثنی : ای یرثنی العلم والنبوه ویرث من ال یعقوب الملک وقیل الاخلاق فاجابه الله تعالی الی وراثته العلم والنبوه والاخلاق دون الملک والمراد بقوله صلی الله علیه واله وسلم ) ( لانورث + ) المال ویویده قوله) ) ( ماترکناه صدقه) ویعقوب علیه السلام هنا ابو یوسف علیهم السلام وقیل لابل هو اخو زکریا علیه السلام وقیل لابل هو اخو عمران علیه السلام الذی هو ابو مریم سلام الله علیهم از زکریا علیه السلام علم ونبوت وال یعقوب پادشاهی واخلاق گفته شد ه ارث برده می شود وقولی است که مال وثروت به وارث می رسد واین کاملا ضعیف است زیرا نص صریح قزان تمام فرزندان انبیا از پدران خودشان ارث می برند وورث سلیمان داود

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: الندا الصوت والصیاح یقال ناداه ندا : ای صاح به فکیف وصفه تعالی بکونه خفیا؟ قلنا: الندا هنا عباره عن الدعا وانما اخفاه لیکون اقرب الی الاخلاص او لئلا یلام علی طلبه الولد بعد الشیخوخه او لئلا یعادیه بنو عمه ویقولوا : کره ان نقوم مقامه بعده فسال ربه الولد لذالک اخفای ندا خلوص زکریا علیه السلام را می رساند

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: کیف قال الله تعالی هنا فی حق الکفار ( فلا نقیم لهم یوم القیامه وزنا) ای فلا ننصب لهم میزانا لان المیزان انما ینصب لتوزن به الحسنات بمقابله السیئات والکافر لاحسنه له ولاطاعه لقوله تعالی ( وقد منا الی ما عملوا من عمل فجعلناه هبامنثورا) وزن کردن حسنات در مقابل سیئات وکافر نه حسنه دارد ونه طاعت و قال فی موضع اخر ( واما من خفت موازینه فامه هاویه ) ای فمسکنه النار فاثبت له میزاناقلنا: معنی قوله تعالی ) ( فلا نقیم لهم یوم القیامه وزنا) ای لایکون لهم عندنا قدر ولاخطر لخستهم وحقارتهم ولو کان معناه ماذکرتم یکون المراد بقوله تعالی ) ( واما من خفت موازینه فامه هاویه ) من غلبت سیئاته علی حسناته من المومنین فانه یستکین فی النار ولکن لایخلد فیها بل بقدر ما یمحص عنه ذنوبه فلا تنافی بینهما نزد ما کفار مقام وشان ندارند به خاطر حقارت وزبونی انان است

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: قوله تعالی ( قلنا یا ذالقرنین اما ان تعذب واماان تتخذ فیهم حسنا) یدل علی انه کان نبیا لان الله تعالی خاطبه قلنا: من قال لیس نبیا یقول هذا الخطاب له کان بواسطه النبی الموجود فی زمانه کما فی قوله( یابنی اسرائیل ) ومااشبه حضرت ذوالقرنین اگر پیامبر نبود بالفرض اینکه مکالمه باخدا بواسطه پیامبر زمانه اش صورت می گرفت

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: ذوالقرنین کان نبیا او تقیا حکیما علی اختلاف القولین فکیف خفی علیه هذاحتی وقع فی الظن المستحیل الذی لایقبله العقل؟ قلنا: الانبیا والاولیا والحکما لیسوا معصومین عن ظن الغلط الخطا وان کانوا معصومین عن الکبائر الا تری الی ظن موسی علیه السلام فیما انکره علی الخضر علیه السلام فی القصایا الثلاث وظنه انه یری الله تعالی فی الدنیا وهومن کبار الانبیا وکذالک یونس علیه السلام علی ما اخبر الله تعالی عنه بقوله ( وذالنون اذذهب مغاضبا فظن ان لن نقدر علیه) وکان الواقع بخلاف ظنه الثانی: ان الله تعالی قادذ علی تصغیر جرم الشمس وتوسیع العین الحمئه وکره الارض یحیث تسع عین الما عین الشمس فلم لایجوز ان یکون قد وقع ذالک ولم نعلم به لقصور علمنا عن الاحاطه بذلک؟ حضرت ذوالقرنین هم نبی بود هم تقی هم حکیم چرا در بعضی مسائل شک داشت

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: الشمس فی السما الرابعه در اسمان چهارم وهی بقدر کره الارض مائه وستین مره وقیل مائه وخمسین وقیل مائه وعشرین فکیف تسعها عین فی الارض ختی اخبر الله تعالی عن ذی القرنین علیه السلام انه وجدها تغرب فی عین حمئه او حامئه علی اختلاف القراتین؟ قلنا: المراد بقوله تعالی وجدها: ای فی زعمه وظنه کما یری راکب البحر اذا لجج فیه وغابت عنه الاطراف والسواحل ان الشمس تطلع من البحر وتغرب فیه فذو القرنین علیه السلام انتهی الی اخر البنیان فی جهه المغرب فوجد عینا حمئه واسعه عظیمه فظن ان الشمس تغرب فیها مانند کسی است که سوار کشتی وقسمتی از ساحل دور شده وگمان می کند که خورشید دردریا غروب می کند صلی الله علیک یا غریب کربلا یا مظلوم یا عطشان یا باب نجاه الامه یارحمه الله الواسعه یااباعبدالله وعلی اخیک ابالفضل العباس ساقی عطاشا وعلی اختک زینب جبل الصبر علیکم منی سلام الله

بسم‌ الله الرحمن الرحیم

فان قیل: قوله(،فاردت ان اعیبها) علته خوف الغصب فکان حقه ان یتاخر عن علته فلم قدم علیها؟ قلنا: هو متاخر عنه لان عله تعییبها او عله ارادته تعییبها خوف الغصب وخوف الغصب سابق لانه الحامل للخضر علیه السلام علی ما فعله وفی قراه ابی وعبدالله رحمه الله علیهم ) ( کل سفینه صالحه) ولابد من اضمار هذه الزیاده علی قراه الجمهور والالم یفد الخرق

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: لای سبب لم یفارقه الخضر علیه السلام عند الاعتراض الاول والثانی وفارقه عند الثالث؟ قلنا لوجهین: احدهما ان موسی علیه السلام شرط علی الخضر علیه السلام ترک مصاحبته علی تقدیر وجود الاعتراض الثالث وقد وجد فکان راضیا به الثانی ان اعتراض موسی علیه السلام فی المره الاولی والثانیه کان تورعا وصلابه فی الدین واعتراضه فی المره الثالثه لهوی نفسه وشهوه بطنه فاعقبه هواه هوانا۱_ راضی۲_ اعتراض۳ هوای نفس۴_ شهوت شکم۵_ وهوای نفس

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: کیف قال تعالی ( یرید ان ینقض) نسب الاراده الی الجماد وهی من صفات من یعقل؟ قلنا: هذا مجاز بطریق المشاهده لان الجدار بعد مشارفته ومداناته للانقضاض والسقوط شابه من یعقل ویرید فی تهیئه للسقوط فظهر منه هیئه السقوط کما تظهر ممن یعقل ویربد فنسبت الیه الاراده مجازا بطریق المشابهه فی الصوره وقد اضافت العرب افعال العقلا الی مالایعقل مجازا قال الشاعر: یرید الرمح صدر ابی برا ویعد ل عن دما بنی عقیل وقال حسان: ان دهرا یلف شملی بحمل لزمان یهم بالاحسان ومن امثالهم ( تمرد مار ووعز الابلق) ومنه قوله تعالی ( ولما سکت عن موسی الغضب ) وقوله ( فاذا عزم الامر) وقوله (،قالتا اتینا طائعین) ونظائره کثیره در این جا از باب مجاز تفسیر شذه ودر زبان عربی اضافه افعال عقلا به غیر عقلا شده است امر اعظم تر نکره وگفته شده است

بسم الله الرحمن الرحیم فان قیل: ما فائده اعاده ذکر الاهل فی قوله ( استطعما اهلها) وهلا قال استطعما هم لانه قد سبق ذکر الاهل مره؟ قلنا فائده اعادته التاکید لاغیرمنظور اعاده تاکید است